Elryk z Melniboné, upiorny cesarz
Seria o Elryku z Melniboné Michaela Moorcocka, obejmująca tomy Elryk z Melniboné oraz Zwiastun burz, to jedno z tych fantasy, które nie próbuje być wygodne dla czytelnika. To historia ciężka, momentami przytłaczająca, ale jednocześnie niezwykle wciągająca dzięki swojej atmosferze i niejednoznaczności. Pierwszy tom skupia się na upadku starego imperium i na samym Elryku, który jako władca wydaje się zupełnym zaprzeczeniem tego, czym powinien być cesarz. Jest fizycznie słaby i uzależniony od środków podtrzymujących życie, ale jednocześnie potrafi przyzywać potężne siły i manipulować magią na poziomie, który budzi strach nawet wśród jego sprzymierzeńców. Ten kontrast działa od pierwszych stron. Zamiast klasycznego wojownika dostajemy postać refleksyjną, zmęczoną światem, a jednocześnie uwikłaną w jego brutalność.
Dwa tomy zostały wydane nakładem Wydawnictwa Zysk i S-ka.
Drugi tom zmienia bohatera
W drugim tomie, czyli Zwiastunie burz, historia przestaje być jedynie opowieścią o upadającym królestwie i zaczyna obejmować znacznie większą skalę. Elryk zostaje wciągnięty w konflikt sił, które wykraczają poza ludzkie rozumienie, a jego wędrówka prowadzi przez różne światy i rzeczywistości. Pojawia się poczucie, że wszystko zmierza w stronę nieuchronnego końca, a każda decyzja bohatera tylko przyspiesza ten proces. To już nie jest tylko fantasy przygodowe, ale raczej opowieść o przeznaczeniu, które trudno oszukać.
Najciekawsze w tej serii jest to, jak bardzo skupia się ona na psychice bohatera. Elryk nie jest kimś, komu łatwo kibicować w tradycyjny sposób. Podejmuje decyzje, które mają tragiczne konsekwencje, a jego relacja z potężnym mieczem, który daje mu siłę kosztem innych istnień, dodatkowo podkreśla jego wewnętrzne rozdarcie. To bohater, który często działa z konieczności, nie z przekonania.
Protoplasta Wiedźmina, słynnego Geralta z Rivii
Właśnie dlatego ta seria może mocno trafić do fanów Geralta z Rivii. Świat jest brutalny, a wybory rzadko prowadzą do szczęśliwego zakończenia. Bohater stoi gdzieś pomiędzy i często musi wybierać mniejsze zło, choć nawet to określenie bywa złudne.
Styl Moorcocka jest dość surowy i momentami może wydawać się chłodny, ale dobrze pasuje do tej historii. Nie ma tu nadmiaru ozdobników ani rozbudowanych opisów. Dzięki temu tempo jest szybkie, a kolejne wydarzenia następują niemal bez wytchnienia, co potęguje wrażenie chaosu i nieuchronności.
Zapraszamy Was do naszej innej recenzji z gatunku fantastyki: Księżyc jest pierwszym umarłym wznowienie po latach.
