Jeżeli o mnie chodzi, to do książek zupełnie dla mnie nowych autorów podchodzę bez jakichkolwiek oczekiwań. Tak było też w tym przypadku. I muszę przyznać, że bardzo miło się zaskoczyłam.
Krótkie streszczenie
Rozpacz to nie tylko historia po brzegi wypełniona tytułowym uczuciem. To również opowieść o tym, ile jesteśmy w stanie zrobić, aby odzyskać normalne życie, utraconą rutynę. O ograniczeniach narzuconych przez nasz świat, które człowiek za wszelką cenę pragnie pokonać. Jednak czy to mu się uda? A nawet jeśli, to jakim kosztem?
Spotykamy tutaj wielu bohaterów. Niektórzy z nich to przedstawiciele służ publicznych takich jak policja, inni to dziennikarze lub pracownicy i właściciele jednego z największych koncernów medycznych. Jeszcze inni to zwykli, z pozoru szarzy, ludzie, którzy w całą sprawę zostali zamieszani zupełnym przypadkiem. A jednak połączyła ich nie tylko sprawa tajemniczej śmierci Kingi Urbaniak, ale też mroczne tajemnice, które, jedna za drugą, zaczęły wychodzić na światło dzienne.
W jaki świat wkraczamy?
Rzeczywistość, w jakiej przyszło żyć bohaterom Rozpaczy, to nie tylko realia pełne kłamstw, tajemnic oraz etycznie i moralnie wątpliwych czynów stojących na granicy prawa. To także świat, w którym nawet najmilszy człowiek jakiego znamy nosi maski skrywające jego prawdziwe wnętrze. To rzeczywistość, w której na każdym rogu czają się osoby rozwiązujące przeróżne problemy na sposoby, o jakich nawet by nam się nie śniło, a które często stoją w sprzeczności z prawem. A gdy do gry wkroczy ogień, każda sprawa może stać się osobistą.
Co sądzę o bohaterach?
Moich opinii o bohaterach jest chyba równie dużo, co ich samych, o ile nie więcej. Jak zawsze, jednych polubiłam bardziej niż innych; jedni niesamowicie mnie irytowali, drudzy mniej lub praktycznie wcale. Mimo tego, każdy w pewien sposób zapadł mi w pamięć, co było to spowodowane naprawdę różnymi rzeczami.
Wiktorię Błońską – ambitną i nieugiętą dziennikarkę – polubiłam za jej zdecydowanie, determinację oraz chęć odkrycia prawdy za wszelką cenę. Mimo ścigających ją nieprzyjemnych wspomnień, kobieta wyznaczała sobie cele i nie spoczęła, dopóki ich nie osiągnęła. Z kolei Sonię Gralewicz – psycholożkę, przyjaciółkę Kingi Urbaniak – cenię za umiejętność zachowania zimnej krwi niezależnie od sytuacji oraz chęć pomocy i oddanie bliskim w każdej sytuacji. Część tych cech jest wręcz niezbędna w jej zawodzie, ale gdyby nie one, niektóre wydarzenia mogłyby się potoczyć zdecydowanie inaczej.
Oczywiście, w Rozpaczy pojawili się też bohaterowie, działali mi na nerwy, lub z którymi kategorycznie się nie zgadzałam, nie tylko pod względem poglądów jak i zachowania. Do tej grupy należy m.in. Agata Maliszewska, współwłaścicielka koncernu TechLek. Uważam, że część jej czynów była bardzo wątpliwa etycznie, a na dodatek jej zachowanie wobec własnych dzieci i dzielenie ich na „lepsze” i „gorsze” było dla nich bardzo krzywdzące.
Nietypowa fabuła
Same wydarzenia opisane są w bardzo ciekawy sposób, a do tego większość dotyczyła tematu, który, według mnie, jest dość nietypowy w literaturze. Z kolei wiele perspektyw dawało wyraźniejszy ogląd sytuacji i pozwoliło jeszcze lepiej poznać bohaterów. To wszystko inne sprawiło, że poczułam się jakbym sama brała udział w wydarzeniach, przez co wręcz nie mogłam oderwać się od książki.
Teraz natomiast niecierpliwie wyczekuję kolejnego tomu i dalszych losów bohaterów, bo zakończenie jest równie emocjonujące co reszta książki. Czego można chcieć więcej?
Słowem podsumowania
Jeżeli chcecie dowiedzieć się co wydarzyło się w Olkuszu, a także jakie tajemnice skrywają jego mieszkańcy, to bez wahania sięgajcie po Rozpacz. To zdecydowanie historia, którą wato poznać. Historia, która mam wrażenie zaskoczy niejednego zagorzałego fana kryminałów i thrillerów.
Zapraszamy również do naszej recenzji książki Ja, diablica.
