Strona głównaLiteratura„Bez nici Ariadny” – psychologiczny wywód na temat cierpienia

„Bez nici Ariadny” – psychologiczny wywód na temat cierpienia

Niecałe sto trzydzieści stron wynurzeń na temat egzystencji. Tak właśnie w jednym zdaniu można opisać krótki zbiór opowiadań autorstwa Marcina Pawlika.

Do sięgnięcia po Bez nici Ariadny zachęcił mnie tytuł, który jednoznacznie nasuwa na myśl mitologię grecką. W książce nie znajdziemy jednak ani jednego nawiązania do wierzeń starożytnych Greków. Zamiast tego autor serwuje nam cztery opowiadania pozornie skupione na życiu codziennym, ale w dużej części debatujące o Bogu.

Czy to źle? Oczywiście, że nie, ale spodziewałam się czegoś innego.

Sumienie

Pierwsze opowiadanie Bez nici Ariadny naprawdę mi się podobało. Nie było może najbardziej oryginalnym pomysłem, na jaki kiedykolwiek się natknęłam, a pseudofilozoficzny wywód zaczynał się już na pierwszych stronach, ale zakończenie zmieniło moje postrzeganie tej historii. Szkoda, że było tak krótkie i nie został nam przedstawiony szerszy obraz życia głównego bohatera, którym jest skazaniec chcący odkupić swoje winy. Przez te kilkanaście stron prowadzi on rozważania na rozmaite tematy, rozkłada ludzkie życie na części pierwsze. Gdyby każde z tych opowiadań kończyło się w tak zaskakujący sposób, można by powiedzieć o tej książce, że jest całkiem dobra.

Puste pola

Drugie opowiadanie Bez nici Ariadny mówi o Wojtku, który wiedzie niesatysfakcjonujące życie. Po tym, jak przestaje się rozumieć z żoną, postanawia zmienić swoje postępowania. Podczas wewnętrznych dialogów często przywołuje przyjaciela sprzed lat oraz odnosi się do wpisów z prowadzonego dawniej pamiętnika. Cała historia kręci się wokół popadnięcia w dobijającą rutynę, przejmującą nie wiadomo kiedy kontrolę nad naszym życiem. Opowiadanie kończy się sceną, która niczego nie wyjaśnia, nie podsumowuje historii tak, jak powinna. Obserwowanie codzienności Wojciecha jest nudne, nie ma w tym polotu czy ekspresji, jedynie suche opisy, niepozwalające nam zaangażować się emocjonalnie.

Rozedrganie

Przechodzimy do gwoździa programu, czyli najgorszego opowiadania ze zbioru. Jeśli o mnie chodzi, tej historii mogłoby nie być. Przede wszystkim ze względu na to, że nie ma sensu. Główny bohater przeprowadza dialog z bezdomnym mężczyzną, który wydaje się tylko wytworem jego wyobraźni. Ostatecznie nic z rozmowy nie wynika, a fabuła kręci się wokół podróży pociągiem. Szkoda tylko, że wszelkie poruszone w historii kwestie nie łączą się w sensowną całość. To opowiadanie zdecydowanie ma nieść jakieś ważne przesłanie, niestety autor ujął to tak nieumiejętnie, że nie da się go dostrzec.

Zabierzcie od nas aureole

Opowiadanie zwieńczające Bez nici Ariadny niestety nie jest lepsze od poprzedników. Wypełnione zabiegami, które do niczego nie prowadzą. Nie skłania do przemyśleń, bardziej wciska nam prawdy głoszone przez jednego z bohaterów. Cała historia toczy się w jednym z krakowskich pubów, gdzie pewna grupa kompletnie obcych dla siebie osób spędza wolny czas nad kuflem, zapijając smutki. Po drodze mamy do czynienia z nutą tajemniczości, a zakończenie pewnie powinno dawać do myślenia i mrozić krew w żyłach, ale ponownie nic z tych rzeczy. Słabe zakończenie nie najlepszego dzieła.

Język

Książka napisana jest w prosty sposób, bez nadużywania skomplikowanych zabiegów. W momencie, w którym i tak trudno przez nią przebrnąć, ponieważ niczym konkretnym nie przyciąga, to zdecydowany plus. Nie jest to arcydzieło literatury. Mimo wszystko podczas lektury nie chwytamy się za głowę przez to, w jaki sposób niektóre zdania są ułożone.

Wstawki

Tym, co bardzo mi się spodobało, są wiersze umieszczone między poszczególnymi opowiadaniami. Stanowią ciekawe urozmaicenie, dodatkowo część z nich nie była wcześniej publikowana. Dzięki temu możemy zapoznać się z dziełem autora, po które byśmy pewnie nie sięgnęli, a dodatkowo może to być jedyna okazja, żeby spotkać się z danym utworem. Bardzo dobry zabieg, którym Bez nici Ariadny zyskuje.

Na koniec

Przykro to mówić, ale te opowiadania są po prostu nijakie. Książka sprawi przyjemność niewymagającemu czytelnikowi, który szuka czytadła na jeden wieczór.


Serdecznie zapraszam do przeczytania naszej recenzji Gambitu Królowej.

Polecane recenzje

„Nie możesz mnie pocałować” – gorący romans z różnicą wieku

Nie możesz mnie pocałować już od dnia premiery podbija serca czytelników i zbiera same dobre...

Halszka Witkowska o samobójstwie w książce „Życie mimo wszystko”

Życie mimo wszystko. Rozmowy o samobójstwie to przejmujący wywiad z Halszką Witkowską przeprowadzony przez...

„Ptaszek w klatce” – recenzja książki Katarzyny Żwirełło

W kwietniu tego roku mieliśmy przyjemność objąć patronatem nową powieść Katarzyny Żwirełło. Nie minęło...

Zostaw komentarz

Wprowadź swój komentarz
Wprowadź swoje imię

Kryteria oceny książki

język
6
fabuła
5
oprawa graficzna
7
bohaterowie
5
Niecałe sto trzydzieści stron wynurzeń na temat egzystencji. Tak właśnie w jednym zdaniu można opisać krótki zbiór opowiadań autorstwa Marcina Pawlika. Do sięgnięcia po Bez nici Ariadny zachęcił mnie tytuł, który jednoznacznie nasuwa na myśl mitologię grecką. W książce nie znajdziemy jednak ani jednego nawiązania do wierzeń...„Bez nici Ariadny” – psychologiczny wywód na temat cierpienia